Home » Archives » 22. November 2005

MEMORIES OF A FOOL WHO REGRETS HIS ACTIONS BY AGATHA WEEKS

November 22, 2005

As I sit here in my retirement home reminiscing about thoughts of years gone by,
I hope you listen to what I’m about to say, and this is the reason why.
You see, when I was just a young dad with a family of my own,
I was too blind to see that the things in life that mattered the most,
just one day might be gone.

I was only forty-five years old and had been married most all my life.
I had two teenage children, a lovely home, along with a faithful wife.
But my life became so boring with the same things happening each day.
Sex grew so monotonous, and my lust seemed to just slip away.

My wife, instead of my once lover, became my best friend.
I grew to love her more like a sister, or so I thought back then.
Lustful thoughts began invading my once faithful mind.
My wandering eyes became more wandering, most all the time.

I justified my actions though, for my wife just couldn’t see,
that it was entirely her fault, what was happening to me.
She was always so involved with our young boy and girl,
that she didn’t understand me, nor did she include me in her world.

She was always doing for others and somehow neglecting me.
How could she have been so blind that she couldn’t even see,
what was happening to us.

When I reached out in lust and followed it through,
there was nothing in this world that my wife could do,
for I’d found the “love of my life”,
a one of a kind, or so I thought.

My new wife was a looker, sexy and lean.
To me she was the prettiest girl I’d ever seen.
But shortly after we married she tried to make me over,
and that’s when I knew that the honeymoon was over.

Oh how the years seemed to slowly slip away.
I thought about my first wife and children every day.
I could almost smell the biscuits as I’d crawl out of bed,
but now all that lay beside me was an aging sleepy head.

My first wife is now married to a jewel of a man I’m told.
He spoils her and cherishes her, and now he’s growing old,
with the woman that I love.

My children, when they have time, come around every now and then,
but I can’t help but reminisce what my life just might have been,
if I’d stayed home like I should have.

Now I’m old and all alone, living out my life in an old retirement home.
My second wife died and my children don’t seem to care,
for they are now enjoying the dad who was always there.

Oh, if I could live my live all over again,
I wouldn’t have been as selfish as I’d been back then.
I would now love my wife for being a wonderful mother,
and respect her and cherish her as my only lover.

But all these things just cannot be,
for now it’s just too late for me.
But as for yourself you’d better think twice,
should you ever want to leave your wife.

For some things can never be the same,
and I only have myself to blame.
Now my days are numbered, and I’m still so all alone.
I pray that God forgives me as I sit here all alone,
in my retirement home.

Author: Agatha Weeks
Copyright©2003

Posted by adrian at 4:51 pm | permalink | comments[4]

ISTORYANG PUTA

Don’t know who wrote this but… ang galing at tumatalab talaga, lalo
na
sa isang kagaya kong Contract Worker. I hope you will forward this
short
story…

Thanks,

Roi Ontiveros

Riyadh, Saudi Arabia

ISTORYANG PUTA…

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako .

Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila ako daw ang

pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon .

Ang bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko

nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang

kinabukasan ko .

Halika at makinig ka muna sa kwento ko .

Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto ,

naakit. Sikat ka sa lahat, virgin eh! Tinanggap ko

naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago ?

Masakit alalahanin, iniisip ko na lang na kase di

sila taga rito, siguro talagang ganoon. Tatlong

malilibog na foreigners ang namyesta sa katawan ko ,

na-rape daw ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli

ang di ko makakalimutan. Parang maski di ko ginusto

ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya .

Tinulungan nya kasi akong makalimutan yung mga

sadistang Hapon at Kastilaloy. Kase, ibang-iba ang

hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing

ginagamit niya ako. Ibang klase siya mag-sorry ,

lalo pa at kinupkop niya ako at ang mga naging anak ko .

Parating ang dami naming regalo - may chocolates ,

yosi, at ano ka. may datung pa. Nakakabaliw siya ,

alam kong ginagamit nya lang ako pero pagamit naman

ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan

mag-Ingles, di lang magsulat ha! Magbasa pa !

Hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko ,

siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, lahat ng

bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya, guminhawa

buhay naming. Sosyal na sosyal kami .

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa

yakanAkala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin ,

yun pala unti-unti niya akong pinapatay. P*** ng

I**! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan

ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi na

ang tanga tanga ko. Patalsikin ko na daw. Sa

tulong ng mga anak ko, napalayas ko nga ang animal pero

ang hirap magsimula .

Masyado na kaming nasanay sa sarap ng buhay na

naranasan namin sa kanya. Lubog na lubog pa kami sa

utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa

mga inutang namin .

Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay

namin. Ayun, nagsipagpuntahan sa Japan, Hong Kong,

Saudi ang mga anak ko. Yung iba nag-US o Europe. Yung

iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala namang silbi ,

masaya daw sa piling ko, maski amoy usok ako .

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan

ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak

ko na namamantala sa kabuhayan at kayaman na

itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming

lahat. Dumating ang panahon na di na kami halos

makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil

nasanay na kami sa ginhawa at sarap .

Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang

tuluyang sisira sa akin. Napakasakit tanggapin na

malinlang. Akala ko ay makakakita ako ng magiging

kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga

anak ko. Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw ako

ng sarili kong mga anak kapalit ng kwarta at pansamantalang

ginhawa na nais nilang matamasa .

Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal

Posted by adrian at 3:59 pm | permalink | Add comment